Bang

Het Internationaal Film Festival Rotterdam organiseert ieder jaar schoolvoorstellingen voor de basisschool en ik heb de eer deze te presenteren. Acht keer een zaal vol met 600 leerlingen uit groep acht is telkens weer een feestje. We doen de wave, oefenen applaus – hoe hard klap je voor een film die niet zo leuk was – en bereiden ons middels een voorgesprekje voor op de volgende korte film. Dit jaar stond de 2 minuutdurende Canadese animatiefilm Fears van Nata Metlukh op het programma. Een film over angsten, getekend als kleine zwarte beestjes, die mensen tegenwerken in hun doen en laten. Van te voren vraag ik de kinderen eerst allemaal tegelijk of ze wel eens bang zijn. Zo’n 500 kinderen steken hun hand op. Daarna specificeer ik de vragen steeds meer. Wie is er wel eens bang in het donker, wie is er bang voor een ongeluk, wie is er bang z’n ouders te verliezen. Vooral de laatste leidt telkens tot veel geroep in de zaal: Jaaaaa, heel erg!

Dan ga ik de zaal in: wie kent er nog andere angsten. Bang voor insecten, wordt vaak genoemd. Voor honden. In de lift. Voor de juf. Ze kunnen niet wachten hun angst op te noemen. Op een dag waren er ook weer twee kinderen zo dapper hun angst met de zaal te delen. Bang dat een van mijn ouders me iets aandoet. Zo. Daar schrok ik van. Ik probeerde oogcontact te zoeken met de leraar om zeker te krijgen dat hij het gehoord had. De volgende was niet minder heftig. Bang dat een van mijn ouders iemand anders meer liefheeft dan mij, zei een meisje met een hazenlip. Ja, dat lijkt mij ook heel erg. Kinderen, verlangend naar de liefde van hun ouders, maar niet bang deze angst met een volle zaal te delen. Ik wilde nog een kindje aan het woord laten. Misschien dat we het licht konden afsluiten. Het laatste kind was bang voor de dood en ja, gek genoeg, was dat inderdaad lichter.

Reacties zijn gesloten.