Beste Rodaan Al Galidi (3),

Dit is de laatste keer dat ik je schrijf. Er is nog één kant van je boek Hoe ik talent voor het leven kreeg, dat ik niet heb belicht. Het leven van de asielzoekers daar in dat centrum.

Jij woonde er 9 jaar. In een begraafplaats voor levende lijken. Een plek erger dan een Nederlandse gevangenis, want daar heb je tenminste nog een eigen kamer. Een plek waar het ergste de dagen waren. Omdat je niet wist wat je ermee moest doen. En negen jaren kennen veel dagen. Een plek waar asielzoekers die in andere Europese landen wonen, maar niet tevreden zijn over hun situatie, het opnieuw proberen als het in hun thuisland oorlog is. Ze maaien hiermee het gras onder de voeten van de echte vluchtelingen weg. Realiseren de Nederlanders zich dit? Een plek waar asielzoekers met de bijbel rondlopen, omdat ze hopen dat de kerk vluchtelingen helpt. Een plek waar mensen af en toe een brief krijgen met de mededeling dat ze over 28 dagen het land moeten verlaten. Ookal zit je er al jaren, en ookal wordt aan die brief vervolgens geen gevolg gegeven. Een plek waar mensen door het wanhopig wachten zelfmoord plegen. Een plek vol onbegrip. Kon er echt niemand aan Zainab vertellen wat er met het lijk van Kadhem was gebeurd? Hij ontman zichzelf het leven en zij moest weten of zijn ziel kon rusten. Waarom gaf niemand haar antwoord? Was er niemand die begreep wat zo’n zelfmoord voor effect kan hebben op de andere asielzoekers?

Ik zou nog even door kunnen gaan, maar de mensen moeten je boek maar lezen. Je hebt het zo mooi opgeschreven. Ik hoop dat het je goed gaat. Ik heb respect voor hoe je hebt kunnen schrijven over deze tijd. Ik dank je ervoor dat ik nu ook weet hoe het daar gaat. Je hebt ons Nederlanders een spiegel voorgehouden en dat was wel nodig.
Dank je wel Rodaan. Het ga je goed.

Tyche van Bommel
Vanavond (donderdag 10 maart) wordt Rodaan Al Galidi geïnterviewd door Adriaan van Dis tijdens Hier is… Adriaan van Dis.

Reacties zijn gesloten.