Beste Rodaan Al Galidi,

Mijn hart en buik doen zeer. Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik gewoon in een huis woon, werk heb, naar zangles ga, terwijl er in hetzelfde land honderden, duizenden mensen alleen maar wachten. Jarenlang. Wachten op een verblijfsvergunning. Ik las net je boek Hoe ik talent voor het leven kreeg over je negen jaren wachten in een Nederlands Azielzoekerscentrum. De laatste 20 pagina’s kon ik bijna niet meer lezen. Ik kon gewoon niet meer. Ik kon niet nog meer Neerlands falen, pijnlijk wachten, onbegrip, inflexibiliteit en verdriet verdragen. Gelukkig las ik door en kwam je vrij. Want zo voelt het.

Een aantal jaar geleden interviewde ik voor het Leids Kinderrechten Filmfestival drie kinderen die in een asielzoekerscentrum woonden. Sindsdien ben ik me telkens aan het afvragen of ik iets zou kunnen doen. Maar ik weet gewoon steeds niet wat. Ik kon wel dingen verzinnen als concerten organiseren in de AZC’s maar daarvan wordt het wachten niet minder lang. Hooguit een heel klein beetje dragelijker. Weet jij iets? Ik heb me je hele boek afgevraagd: hoe kan het dat het zo is als jij beschrijft? Hoe kan het dat wij Nederlanders zo een ontzettend slecht systeem hebben bedacht? Hoe kan het dat wij mensen 9 jaar laten wachten? Hoe kan dat? Hoe kan het dat daar mensen werken die daar maar gewoon in meegaan? Ik denk namelijk dat het niet rot bedoeld is. Ik denk dat degenen die dit hebben bedacht, zelfs denken dat ze aardig zijn. Jullie (sorry voor het volledig over één kam scheren van de asielzoeker) worden hier binnengelaten, en er wordt gekeken of je kan blijven. Ergens kan ik het wel volgen, hoewel van mij iedereen mag blijven. Nederland is niet supergroot, dus ze willen goed kijken wie ze allemaal een huis toewijzen en wie niet. Maar dat het zo gaat.

Ik heb me nooit zo in politiek verdiept. Ik vond het nooit nodig. In Nederland gaat alles goed dacht ik, Of nou Rutte, Samson, of Roemer regeert. Ik ging wel naar de stembus, maar daar hield het mee op. Ik was altijd blij een Nederlander te zijn. Ik hou heel erg van ons land, en van de mensen, en de muziek en de humor. Maar er is nu iets veranderd. Ik las je boek vaak in de trein. Dan keek ik met een knoop in mn maag naar buiten als ik even niet meer kon. Nu is naast mijn blijdschap Nederlander te zijn ook schaamte ontstaan. Schaamte dat wij mensen zo behandelen. Dus daar bied ik mijn excuses voor aan. Sorry Rodaan, sorry, ik hoop dat het je nu goed gaat en je in de mogelijkheid bent af en toe contact met je familie te hebben. Dag, liefs, groet,

Tyche – beschaamd – van Bommel
Gaat bedenken of ze iets kan doen

Reacties zijn gesloten.