De internetillusie

Ik heb het een paar keer geprobeerd. Echt. Tijdens ons prachtige voorjaar. In mei leggen alle vogels een ei en ik zag het ook helemaal zitten. Vriendinnen van mij waren aan het daten via internet, werden verliefd, gingen zelfs trouwen en kregen kinderen. Dus zette ik me over mijn tegenzin heen en sprak mezelf toe: het internet is het nieuwe café, een geheel natuurlijke plek om mensen te ontmoeten. We leven in de 21ste eeuw en dit hoort er gewoon bij. Ik besloot er dan ook een heel project van te maken. Als ik dan mag kiezen dan kies ik ook. Ik had het idee honderden mannen te gaan zien en daar dan een degelijk keuze uit te maken. Ik kom niet naar de man, de man komt naar mij – kom maar jongens. Kom maar. Tussen al die mannen, zo dacht ik, moet er toch één voor mij bij zitten. Ik zou van alle ontmoetingen een verslag maken, dat bundelen en uitgeven en dan zou ik wereldberoemd worden met mijn fantastische scherpe analyses van mijn afspraakjes. Het liep anders. Ik hield het niet vol. Ik vond het afschuwelijk, onnatuurlijk, onecht, vreselijk tegenvallen, ik werd verliefd op chatsessies en was bij de echte ontmoetingen enorm teleurgesteld. Na vier keer haakte ik volledig genezen weer af. Wat een tegennatuurlijk gebeurtenis was dat iedere keer. Je slaat een heel deel over. Het leukste deel. Niks geen lonken, niks geen flirten, niks geen kijken of hij kijkt, niks geen langslopen en over je schouder kijken, niks geen knipoogjes, niks geen openingszinnen. Nee hoor. Daar zit je dan aan de koffie elkaar te beoordelen op geschikt partnerschap. Uiterlijk, werk, hobbies, geschikt als vader, kan je er mee thuis komen? Goed, alles afgevinkt, prima, zullen we dan maar even zoenen? Kijken of dat bevalt. Hmm, nou het gaat, valt een beetje tegen, ik hou van iets langere halen met de tong, maar vooruit dat leren we hem wel. We spreken nog eens af. Ja, meteen maar in een van beide huizen? Zien we ook of dat een beetje bevalt en of je de vuilnis wel buiten zet en dan delen we ook gelijk even het bed om te zien of de vonken er wel van afspringen, want dat willen we natuurlijk iedere dag, het liefst vaker. Ook geregeld, prima! Trouwen dan maar. Huwelijkse voorwaarden al opgesteld. Geregeld. Baren en klaar ben je. Wat afschuwelijk. Wat onecht. Van de vier mannen leek er geen op zijn foto, waren ze allemaal leuker over de chat dan in het echt, waren er twee echt niet te hachelen, was er geen mijn type en stelde er een de fantastische vraag: ben je een aardappeltype, waarmee hij bedoelde te vragen of ik veel aardappels at. Nee, het werd geen boek, het werd geen partner, het werd geen huwelijk. En echt, ik ben heel blij voor allen die wel op deze manier hun geluk hebben gevonden, die hadden geluk of meer geduld dan ik, maar voor mij, 21ste eeuw of geen 21ste eeuw, is internetdaten een illusie.

Reacties zijn gesloten.