Magie op de hofvijver

Juni 2011. Het is Festival Classique. Ik ben gevraagd om een groot deel van de hofvijverconcerten te presenteren. Trots, blij, gelukkig en ook een beetje zenuwachtig loop ik van het station richting de statige vijver. Van een afstandje zie ik het liggen en het is adembenemend. Het is het latenight concert en begint pas om een uur of elf. Het is dus al donker, en daar ligt het ponton drijvend in de vijver met talloze lichtjes. Ik sta even stil, want ik kan niet geloven dat ik het ben die daar straks staat: Dames en Heren, hartelijk welkom… ongelooflijk. Gek genoeg word ik er niet zenuwachtiger van, maar rustiger. Het is zo mooi, zo magisch en zo precies wat ik graag wil doen, dat de energie vanzelf mijn poriën binnen stroomt. Anderhalf uur later sta ik er. Gekapt en gedaan, mezelf in mijn jurk gehezen. Het is het mooiste moment tot dan toe in mijn carrière. Na afloop van het spel van vijf fantastische pianogeniën loop ik samen met Stef Collignon de directeur naar voren voor zijn officiële welkom. De foto daarvan staat nog steeds op mijn bureaublad. Het staat voor mij voor doen wat je wilt, kunnen doen wat je wilt en het leven leiden wat je wilt. De klassieke muziek , die plek, de entourage, het publiek, alles is zoals het hoort. En dit jaar belden ze weer. Vanaf het moment dat ze belden, en mensen vragen of ik nog leuke klussen heb, noem ik altijd Festival Classique. Ik ken geen festival dat kwalitatief zeer hoogstaande muziek, met uiterst goede musici op zo’n natuurlijke wijze, anders dan anders, aan de man kan brengen. Het is bij dit festival altijd of de muziek zo is bedoeld. Van die magische hofvijver, tot Klassiek in de Kroeg, tot de Nach van Bach, waar Bach zelfs in een tatoeageshop nog tot zijn recht komt. Ik vind het ongelooflijk. Dit zijn mensen die weten wat ze willen, dit zijn mensen die kwaliteit weten te combineren met het zogenaamde anders brengen van cultuur. Dit zijn mensen die overal een feestje van weten te maken. Dit zijn concerten waar al die politici een keer naar toe zouden moeten, voordat ze er iets over zeggen. Want aan hun kun je een ding duidelijk merken: zoiets moois hebben zij nog nooit gezien. Komt allen. Niet zozeer voor mij, ik heb de eer het aan te kondigen, maar voor al die mooie musici, al die prachtige concerten, al die mooie klanken, al die drankjes die lekkerder smaken na de muziek, en die voetbalwedstrijd Nederland Portugal, die na Carmen, Opera onder de Sterren, net even iets relaxter voelt. Maar vooral, en ik gun het iedereen het een keer mee te maken, vooral voor de magie van de hofvijver. Tot dan.

Reacties zijn gesloten.