Sonja Barend

Ik ben Tyche van Bommel en ik doe Sonja Barend na. Dat was de bedoeling. Ik denk echter dat wat mij vorige week gebeurde, Sonja Barend nooit is overkomen. Het IDFA (International Documentary Festival Amsterdam) belde. Sonja Barend zou een workshop geven in het leiden van nagesprekken na documentaires, maar ze had onverhoopt afgezegd. Ze hadden hard naar vervanging gezocht en waren uiteindelijk bij mij uitgekomen. Of ik het wilde doen. Het kwam ontzettend slecht uit. Ik zat midden in een tiendaagse werktournee, die zeer vermoeiend was en ik moest erg wennen aan de combinatie van werken en mijn nog geen vier maanden oude dochtertje. Maandag, de dag waarop de workshop plaats zou vinden was de enige rustdag die ik zou hebben. Bovendien had ik voorbereidingstijd nodig en moest de workshop in het Engels gegeven worden wat van te voren altijd meer tijd kost. Maar goed, je wordt niet iedere dag gevraagd Sonja Barend te vervangen, ik voelde me vereerd, dus ik zei, na wat gesteggel over een vergoeding, toch ja. De dag zelf was alles gereed, ik was voorbereid, kon de ochtend nog met mijn dochtertje doorbrengen en ik bracht haar op tijd naar de crèche zodat ik ter plaatse nog zou kunnen kolven (moeders hel, daar schrijf ik ook nog wel eens een stukje over) en me rustig kon concentreren. En toen begon het. Het regende pijpenstelen, en mijn keurig witgestreken jasje gleed vlak voor de auto van z’n hangertje. Al mantra’s zeggend ging ik met maxicosi en al weer terug naar binnen: ‘gewoon rustig blijven, geeft niks, blijf rustig, we gaan het gewoon rustig schoonmaken.’. Door dit oponthoud belandde ik in een file, en was ik veel minder op tijd dan ik had gepland. Haastig kolfde ik, waarbij ik mijn rustigblijfmantra telkens herhaalde. Toen ik iets minder dan mijn maatstaf aan melk had geproduceerd, besloot ik te stoppen. Snel trok ik het schone jasje aan, en ik had nog een half uur om te eten. Voor ik naar de workshopruimte liep, produceerde ik een klein scheetje, maar ojee. Snel naar de wc. Nét op tijd, maar ik maakte me zorgen, m’n kleine meisje was al dagen aan de dunne en dat had ik zeker overgenomen. Zou ik het een anderhalfuurdurende workshop volhouden? Eerst eten maar. Ik had een maaltijdsalade van de Albert Heijn, die ik met geen hap door mijn keel kreeg. Was ik dan zo zenuwachtig? Zo voelde ik me niet. Ik dwong mezelf door te eten, na het kolven kan je altijd wel wat energie gebruiken en propte met veel tegenzin nog wat salade naar binnen. We gingen beginnen. Het eerst half uur stond ik alleen op het podium tips en tricks voor nagesprekken te geven. Af en toe bevloog mij het gevoel dat ik duizelig was of zelfs moest overgeven, maar daar ging ik niet op in. Toen kwam de eerste casus op het podium. Ik stond aan de kant om feedback te geven. En daar kwam ie, de golf. Ik voelde het braaksel zo naar boven komen, en rende naar de wc’s. Ik haalde de wasbak in de mannenwc’s , het dichtstbijzijnde sanitair, en daar lag mijn maaltijdsalade. Eenmaal alles eruit, bleek het putje helemaal niet door te spoelen, maar ik moest terug. Aan het meisje van de zaal, vroeg ik beschaamd, of zij het op wilde ruimen, men zat immers op mij te wachten. Dat wilde ze. Terug in de zaal gaf ik feedback op het nagesprek en legde ik uit waarom ik weggerend was. ‘Wat doe je als je plotseling moet overgeven op het podium?’ Daarna kwam de pauze. Alle mannen moesten naar het vrouwentoilet, aangezien de afvoer bij de heren plots verstopt was. Na de pauze gingen we verder. Een aantal deelnemers mocht oefenen op het podium. Na drie zinnen moest ik weer rennen. Iemand nam het van me over. Vanaf de zijlijn heb ik nog wat feedback gegeven en na afloop hing ik weer boven de pot. Toen ik klaar was, was iedereen al weg. Ik liep terug naar de auto, met een kotsstop op de tramhalte. Eenmaal thuis gaf ik nog een keer over, Ik was klaar. Ik had Sonja Barend vervangen, en hoe je het ook went of keert, ik had zeker een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Reacties zijn gesloten.