Wat ik als interviewer van Thomas Erdbrink vind

Zondag was de laatste zomergast. Erdbrink is aan een welverdiende vakantie toe. Welverdiend ja, want hij heeft het ontzettend goed gedaan. Ik heb veel kritiek op hem gelezen. Allemaal begrijpelijke kritiek ook. Hij zou niet empathisch zijn, op ongemakkelijke momenten zichzelf redden door naar een volgend fragment te gaan en niet echt goed luisteren. Ik denk dat dat allemaal klopt. Waar dat echter door komt, is doordat Erdbrink geen interviewer is. Het is een gerenommeerd journalist en documentairemaker, maar het is geen interviewer. En de VPRO kiest er al heel lang voor om geen interviewers te vragen, wat mijns inziens zeer vreemd is voor het langst durende interviewprogramma van de Nederlandse televisie.

Wat is een goed interview? Eentje waarbij heel goed geluisterd wordt. Klinkt logisch, maar het is zó moeilijk. Je wordt afgeleid door van alles. Je moet op de tijd letten, de volgorde van het verhaal, werk je wel toe naar het volgende fragment? Je hebt een vraag, maar weet niet of die voortkomt uit je eigen onwetendheid of dat je hem durft te stellen. Heel Nederland kijkt mee. In de tijd dat je dat allemaal hebt gedacht, is de vraag al afgelopen. En inderdaad een goede interviewer zou dat allemaal moeten kunnen. Een goede journalist en documentairemaker ook? Wat mij betreft niet.

Wat ik zag was een ongetrainde interviewer, die zich ontzettend goed had voorbereid. Alles had hij over de te interviewen personen gelezen, alle fragmenten bekeken, vaak nog meer dan dat, en soms deed hij zelfs nog extra research. Hij probeerde goed te luisteren, het gesprek een goede flow te geven. Hij heeft echt alles op alles gezet om het goed te doen. En dat dan dan niet helemaal lukt is een gebrek aan ervaring.

Bij Griet op de Beeck had hij last van haar openheid en werd hij erdoor overvallen. Gebrek aan ervaring. Bij Lubach had hij last van zijn geslotenheid, waar ook echt niet doorheen te prikken is. Bij Rutte had hij last van zijn oninteressantheid. Rutte komt altijd over alsof hij eigenlijk niet bestaat, alleen zeer ervaren interviewers lukt het daar iets mee te doen. Bij Hedy d’Ancona vond ik hem het best, hoewel het U zeggen blijk geeft van de verhouding die hij voelt. U bent Hedy d’Ancona en ik ben maar Thomas Erdbrink. Gebrek aan ervaring. De andere twee heb ik niet gezien.

Ik zeg petje af voor Thomas. Misschien had hij geen ja moeten zeggen, maar ik denk dat de VPRO het niet had moeten vragen. Ze hadden een interviewer moeten vragen, want ja dames en heren, het is een vak. En het is aan de programmamaker om het goed te regelen.

Reacties zijn gesloten.